Merhaba, ben
Erdoğan Yılmaz.

Şukufem

Köydeki en özel dostlarımdan biriydi. Gözlerine her baktığımda, sanki başka bir dünyaya açılan bir kapı aralanıyordu. Sessizliğiyle, bakışlarıyla anlatıyordu her şeyi; insanın içine dokunan o nadir ruhlardan biriydi. Onunla geçirdiğim anlar sade ama çok değerliydi. Yanıma gelişleri, göz göze geldiğimiz o anlar… Hepsi hafızamda yer etmiş küçük ama derin izler bıraktı. Sonra bir gün o da gitti… Onu da götürdüler. Ama gidişi, varlığını silmedi. Onu hâlâ kalbimde taşıyorum. Arada iyi olduğunu söyleyenler oluyor; bunu duymak içimde tarifsiz bir huzur bırakıyor. Çünkü bazı bağlar mesafe tanımaz… ŞUKUFEMMM, her zaman benimle.

Yaşar

Annesi onu henüz çok küçükken terk etmişti. Soğuğa, açlığa ve yalnızlığa karşı tek başınaydı. Eşim onu bulduğunda avuç içi kadardı. Eve aldık, onu ellerimizle besledik, geceleri başında bekledik. Her geçen gün biraz daha güçlendi ve yeniden hayata tutundu. Zamanla büyüdü, özgür ruhunu keşfetti. Dışarı çıkıyor, diğer kedilerle vakit geçiriyor, sonra yine eve dönüyordu. Artık sadece bir kedi değil, hayatımızın bir parçasıydı. Ta ki bir gün gelmeyene kadar… Birileri onu alıp götürdü. Yaşar gitti ama arkasında bıraktığı iz hiç silinmedi. O küçük kalp, bize sevginin ne kadar büyük olabileceğini öğretti. Ve şimdi, her ne kadar yanımızda olmasa da, hatırası hâlâ bizimle yaşıyor.

Tombalak

Ormanda pikapla off-road yaptığımız bir gündü. Patika yolda ilerlerken, yol kenarında bitkin düşmüş bir köpek fark ettik. Susuz ve aç olduğu her halinden belliydi. Aracı yavaşlattık, korkutmamak için mesafeyi koruyarak peşimizden gelmesini sağladık. Uzun bir yürüyüşten sonra köy girişine ulaştık. Yanımızdaki suyu ve yiyecekleri onunla paylaştık, karnını doyurdu, suya kavuştu. Sonra sessizce yoluna devam etti. Ama hikâye orada bitmedi… Akşamında kapımızdaydı. Meğer bir av köpeğiymiş ve iz sürerek bizi bulmuş. O günden sonra da bir daha hiç ayrılmadı; o artık bizimle.